Σκάνδαλο Υποκλοπών: Η κίνηση Σαμαρά και η ώρα της αλήθειας
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ‘‘ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ’’
Οι τελευταίες εξελίξεις στο σκάνδαλο των ‘‘υποκλοπών’’ ήταν, άνευ αντίρρησης, συγκλονιστικές. Και δη ήταν, επί της ουσίας, τόσο συγκλονιστικές που φυσιολογικά σε άλλες χώρες θα είχαν επιφέρει την πτώση της (όποιας) κυβέρνησης μετά ισχυρού κρότου. Όχι όμως στην Ελλάδα, όπου τουλάχιστον ένα κομμάτι της κοινωνίας απλώς ‘‘παρακολουθεί αποχαυνωμένο’’…
Αναφέρομαι σε τρία γεγονότα που προσδίδουν στην υπόθεση έντονη αποφορά και παράλληλα θέτουν ξανά, και δη με επιτακτικό τρόπο, το σκάνδαλο σε βάση ‘‘πραγματιστική’’. Κατά πρώτον, πριν λίγο καιρό ο, σύμφωνα με πληροφορίες, τακτικός συνομιλητής του Πρωθυπουργού, Ανδρέας Δρυμιώτης, ‘‘δυσαρεστώντας’’ σφόδρα το Μαξίμου, παραδέχθηκε, προφανώς αναλογιζόμενος το μέγεθος του σκανδάλου και τον κακοφορμισμό του που ‘‘σκιάζει’’ την ίδια τη δημοκρατία στη χώρα, ότι υπάρχει ‘‘κίνδυνος’’ αν το κυβερνών κόμμα βρεθεί στις επόμενες εκλογές με ένα ποσοστό κάτω από το 25%, ο Πρωθυπουργός να οδηγηθεί ως κατηγορούμενος, μέσω διαδικασιών στη Βουλή, στα έδρανα του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 100 του Συντάγματος.
Κατά δεύτερον, στην περίφημη συνέντευξή του, ο τότε Διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου, ανιψιός του Πρωθυπουργού, και τότε ‘‘δεξί του χέρι’’, ο Γρηγόρης Δημητριάδης, σοκάροντας όσους τουλάχιστον έχουν ακόμη αντανακλαστικά και θέλουν να κρατούν τα εγκεφαλικά τους κύτταρα ζωντανά, δήλωσε ανενδοίαστα ότι στο θέμα των ‘‘υποκλοπών’’, ως οιονεί ‘‘θυσιαζόμενο προσωπικό ασφάλειας’’, ήταν εκείνος που ‘‘έφαγε τη σφαίρα για να παραμείνει πάνω το αφεντικό’’! Η δε δήλωσή του αυτή αποτελεί, για πολλούς και δη για πολλούς σκεπτόμενους, την έμμεση παραδοχή της ουσιαστικής ανάμιξης στις ‘‘υποκλοπές’’ όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και του ίδιου του Πρωθυπουργού, μια που εδώ δεν έχουμε άρνηση της ανάμιξης αλλά την παραδοχή ότι ο κ. Δημητριάδης ανέλαβε την ‘‘πολιτική ευθύνη’’, και έτσι κατά τα λεγόμενά του ‘‘έφαγε τη σφαίρα’’, για να ‘‘γλιτώσει’’ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.
Κατά τρίτον, είχαμε το ‘‘χτύπημα’’ του Tal Dilian. Ο ιδρυτής της Intellexa, δηλαδή το πρόσωπο που έχει παγκοσμίως ταυτιστεί με το λογισμικό ‘‘predator’’, στο πλαίσιο εισαχθείσης στην ισραηλινή δικαιοσύνη δίκης, ισχυρίστηκε για πρώτη φορά επίσημα, ήτοι σε δικόγραφο ενώπιον δικαστικής αρχής, ότι ‘‘πώλησε’’ το παραπάνω λογισμικό με το οποίο διενεργήθηκαν οι όχι απλά παράνομες αλλά και κατάφωρα αντισυνταγματικές υποκλοπές των τηλεφωνικών συνομιλιών των ‘‘θυμάτων’’ στις κρατικές αρχές στην Ελλάδα, ήτοι στην ΕΥΠ, η οποία βάσει του νόμου για το ‘‘επιτελικό κράτος’’ υπάγεται απευθείας στον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη!
Ο συγγραφέας, λοιπόν, της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας έχει ήδη πιάσει τη ‘‘γραφίδα’’ του και γράφει ακατάπαυστα, ‘‘ιδρωμένος’’ και ‘‘φουριόζος’’, όλα αυτά που θα διαβάζουν οι μελλοντικές γενιές και οι μελετητές της Ιστορίας μας και θα ‘‘απορούν και εξίστανται’’. Άλλωστε, προσωπικά, σας το έχω πει ότι η νυν κυβέρνηση και ειδικά ο Πρωθυπουργός, με αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, ‘‘γράφουν ιστορία’’….
Στην παρούσα φάση, ωστόσο, έντονη συζήτηση προκαλεί το αίτημα του Αντώνη Σαμαρά προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου περί της διερεύνησης της ‘‘παγίδευσής’’ του και της ‘‘παρακολούθησής’’ του με το predator προκειμένου να αποκαλυφθεί πλήρως όλη η αλήθεια. Πέρα, λοιπόν, από το αυτονόητο δικαίωμα του ‘‘θύματος’’ να επιδιώξει τη διαλεύκανση των εις βάρος του παράνομων πράξεων και την τιμωρία των ενόχων, ποιος είναι ο ουσιαστικός αντίκτυπος αυτής της πρωτοβουλίας και σε ποια πεδία αυτός εντοπίζεται;
Το πρώτο πεδίο του αντίκτυπου της ‘‘κίνησης Σαμαρά’’ έχει να κάνει με τα υπόλοιπα ‘‘θύματα’’ των ‘‘υποκλοπών’’, ειδικά με τους πολιτικούς που κι αυτοί ‘‘παρακολουθήθηκαν’’ με το κατασκοπευτικό υλικό, για το οποίο ο Dilian λέει ότι το ‘‘πώλησε’’ στο ελληνικό κράτος, και κυρίως βέβαια με τους υπουργούς της κυβέρνησης. Οι πολιτικοί που ‘‘παγιδεύτηκαν’’ και προφανώς οι υπουργοί της κυβέρνησης, μολονότι εκ της θέσεως, της θεσμικής τους αποστολής και του ‘‘χαρτοφυλακίου’’ τους, είχαν ιδιαίτερη πολιτική, νομική και ηθική υποχρέωση να ζητήσουν να μάθουν για την παράνομη σε βάρος τους κατασκοπεία, αδράνησαν και αδρανούν. Δεν προσήλθαν στις αρχές, δεν κατέθεσαν μηνύσεις και αγωγές, δεν ζήτησαν καν να εξεταστούν, αν και το μέγεθος της διαρροής, μέσω των παρακολουθήσεων, κρίσιμων κρατικών μυστικών, πληροφοριών και εγγράφων τρομάζει, και έφτασαν στο σημείο, αν και ‘‘πιστοποιημένα θύματα των υποκλοπών’’, να μη ζητήσουν καν να λάβουν έστω απλή γνώση της δικογραφίας που τους αφορούσε….! ‘‘Τρελά και αφύσικα’’ πράγματα…. Πού ανά τον κόσμο θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, εκτός από την ‘‘Ελλάδα του Μητσοτάκη’’;
Η κίνηση Σαμαρά, επομένως, εκθέτει ανεπανόρθωτα όλο το πολιτικό προσωπικό που ‘‘παίζει κρυφτούλι’’ τόσα χρόνια και ιδίως τους υπουργούς της κυβέρνησης. Όταν ένας Έλληνας αξιωματούχος, ένας άνθρωπος με πόστο στην Κυβέρνηση, σιωπά στη διαρροή, δια της ξεκάθαρα διαπιστωμένης παρακολούθησής του, εθνικά σημαντικών δεδομένων, δεν ‘‘σπιλώνει’’ μόνο τη δημοκρατία και το νόημά της, δεν ‘‘αφήνει αδιερεύνητο’’ μόνο ένα σκάνδαλο με το οποίο πλήττεται η εθνική ασφάλεια και διακυβεύονται τα εθνικά συμφέροντα, αλλά, φανερώνοντας και το πόσο ‘‘δουλικός’’ είναι απέναντι στο ‘‘αφεντικό’’ του (για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του κ. Δημητριάδη), δείχνει και την ανυπαρξία της πολιτικής του υπόστασης. Η κίνηση Σαμαρά, παράλληλα, εκθέτει πανελληνίως και την ‘‘ομάδα’’ της ΝΔ στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, η οποία, το αναλογίζεστε ή όχι, έφτασε στο σημείο, προφανώς για να μην ξεφύγει καμιά ‘‘σφαίρα’’ και κατευθυνθεί προς το ‘‘αφεντικό’’, να μην καλέσει, ναι, να μην καλέσει, προς εξέταση τους κ. Δημητριάδη και Dilian. ‘‘Κέρδισε’’, όμως, έτσι, γράφοντας μια ‘‘μαύρη σελίδα’’ στα χρονικά του κοινοβουλευτισμού, τη δική της ξεχωριστή θέση στην ελληνική ιστορία…..
Κατά δεύτερον, η κίνηση Σαμαρά αποτελεί όχι απλά μια ‘‘ευγενική υπενθύμιση’’ αλλά ένα δικονομικό και ουσιαστικό ‘‘κέντρισμα’’ προς την Ελληνική Δικαιοσύνη και πιο συγκεκριμένα, αν θέλετε, προς τους συγκεκριμένους υψηλόβαθμους λειτουργούς της, περί του ότι η υπόθεση για λόγους εθνικής ασφάλειας και αξιοπρέπειας, θεσμικής αξιοπιστίας και δημοκρατικής νομιμότητας δεν πρέπει να ‘‘θαφθεί’’ και δεν θα ‘‘θαφθεί’’. Είναι γνωστή στο πανελλήνιο και πολυσχολιασθείσα η συμπεριφορά που επέδειξε ο πρώην Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κ. Τζαβέλας (άλλος που ‘‘έγραψε ιστορία’’, όπως τουλάχιστον κάποιοι ισχυρίζονται), αλλά εν προκειμένω ο νέος Εισαγγελέας του ανωτάτου Δικαστηρίου μας, ο κ. Μπακέλας, μετά την ‘‘πρωτοβουλία Σαμαρά’’ και τις συνταρακτικές αποκαλύψεις του Dilian, έχει μπροστά του όχι μόνο ‘‘πεδίο δόξης λαμπρόν’’, αλλά την τελευταία ίσως ευκαιρία να αποκαταστήσει στα μάτια των πολιτών το ‘‘τρωθέν’’ κύρος της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Δεν του είναι άγνωστος, ασφαλώς, ο θεσμός της ‘‘δικαστικής συνδρομής’’. Έχει κάθε δυνατότητα, κάθε λόγο, κάθε νομική, λογική και υπηρεσιακή υποχρέωση να ζητήσει από την ισραηλινή Δικαιοσύνη επικυρωμένα αντίγραφα όλων των εγγράφων που κατέθεσε σ’ αυτήν αρμοδίως ο Dilian, στα οποία (έγγραφα) διατυπώνεται, αναλύεται και τεκμηριώνεται ο ισχυρισμός του περί πώλησης και παράδοσης του κατασκοπευτικού λογισμικού στις ελληνικές αρχές, την εποπτεία των οποίων ‘‘επιτελικά’’ είχε και έχει ο Πρωθυπουργός. Και φυσικά, έχει κάθε δυνατότητα, κάθε λόγο, κάθε νομική, λογική και υπηρεσιακή υποχρέωση (μια που κατά τα άνω δεν το έπραξαν οι βουλευτές της ΝΔ στη Βουλή) να ζητήσει αυτός από τους κ. Δημητριάδη και Dilian να καταθέσουν ενώπιόν του. Τότε μόνο το ‘‘κουβάρι’’ θα αρχίσει να ξετυλίγεται υπό όρους αλήθειας (και όχι, έστω και φημολογούμενης, συγκάλυψης) και θα ‘‘διαχέεται φως’’ σε ένα από τα μεγαλύτερα – αν όχι το μεγαλύτερο – σκάνδαλα στα χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (1974) και μετά. Ιδού, (συγκεκριμένοι) κύριοι της Δικαιοσύνης, η ‘‘ευκαιρία’’ σας που ουσιαστικά είναι ‘‘ευκαιρία’’ της ίδιας της χώρας….
Κατά τρίτον, το αίτημα Σαμαρά, για αυτούς και σε αυτούς που ξέρουν να ‘‘διαβάζουν μηνύματα’’, στέλνει ένα σαφές ‘‘μήνυμα’’ και για την περιβόητη ‘‘υπόθεση Dilian’’. Ο ισραηλινός, θυμίζω, μαζί με τρία άλλα φυσικά πρόσωπα καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 126 χρόνια φυλάκισης, από τα οποία είναι εκτιτέα τα 8 χρόνια και κατόπιν έφεσης η δευτεροβάθμια ποινική διαδικασία έχει προσδιοριστεί να λάβει χώρα την 10-12-2026. Ήδη, λοιπόν, έχει ‘‘βγει προς τα έξω’’, αν όχι ο φόβος, τουλάχιστον η έκδηλη αγωνία του Μαξίμου και των κυβερνητικών για την αντίδραση του Dilian σε περίπτωση που τελικά, μετά το Εφετείο, οδηγηθεί προς εγκλεισμό σε κατάστημα κράτησης. Για όσους καταλαβαίνουν, κάποιοι ‘‘υποψιασμένοι’’ θεωρούν ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να ‘‘εφαρμοστεί’’ το αρχαιόθεν ρητό ‘‘αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων’’…
Γράφτηκε, λοιπόν, σε πολλά μέσα επικοινωνίας ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει(;) τη θέσπιση τροπολογίας, με βάση την οποία ο Dilian θα είναι δυνατόν να τύχει στο Εφετείο τέτοιας ‘‘ποινικής μεταχείρισης’’, η οποία θα του ‘‘αφήνει περιθώριο’’ να ‘‘κρατήσει το στόμα του κλειστό’’. Μάλιστα, σε αυτόν τον φημολογούμενο ‘‘σχεδιασμό’’ κάποιοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αντιλαμβανόμενοι το τρομακτικό διαμέτρημα της πιθανής ‘‘θεσμικής εκτροπής’’ και ‘‘νομοθετικής αυθαιρεσίας’’, φέρεται ότι ήδη ‘‘αντιδρούν’’. Ο χρόνος όμως ‘‘τρέχει’’ και τα γεγονότα ‘‘πιέζουν’’. Γι’ αυτό και η κίνηση Σαμαρά, ειδικά αν δει κάποιος το περιεχόμενό της και το ‘‘timing’’, συνιστά στην κρίσιμη αυτή φάση μια δημόσια δήλωση με στεντόρεια φωνή ότι ο αγώνας για την αλήθεια, τη δημοκρατία και τη νομιμότητα ούτε θα ‘‘εγκαταλειφθεί’’ και ούτε θα ‘‘καταλαγιάσει’’….
Ο Αντώνης Σαμαράς στην αίτησή του, αφού σημειώνει ότι έχει κατ’ επανάληψη ζητήσει από την κυβέρνηση να διερευνήσει την περίπτωση της παγίδευσής του, χωρίς όμως να υπάρχει καμία ανταπόκριση μέχρι σήμερα, υπογραμμίζει ότι η υπόθεση αποτελεί «μείζον ζήτημα που δεν μπορεί να παραμείνει στο σκοτάδι ή στη σιωπή και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μεθοδεύσεων και συγκάλυψης».
Η επί της ουσίας διερεύνησή της, λοιπόν, και η αποκάλυψη των πάντων είναι όχι μόνο το απολύτως πρέπον αλλά ταυτίζεται με το γνήσιο εθνικό συμφέρον. Διότι, η υπόθεση της χρήσης του κατασκοπευτικού λογισμικού predator ούτε ‘‘τετριμμένη δικαστική ύλη’’ είναι, ούτε, πολύ περισσότερο, ‘‘ιδιωτική αντιδικία’’. Αφορά τη συνταγματικά κατοχυρωμένη προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών, ‘‘συνυφαίνεται’’ άμεσα με την εθνική ασφάλεια και με την άμυνα της χώρας, σχετίζεται στενά με τη λογοδοσία των κρατικών αρχών και των κυβερνώντων αλλά και με τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και, εν τέλει, συνδέεται ‘‘ομφαλικά’’ με το κράτος δικαίου και την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας. Γι’ αυτό και είναι εθνική ανάγκη σε τούτη την υπόθεση να ‘‘νικήσει’’ τελικά η αλήθεια και όχι η βούληση του ‘‘αφεντικού’’ του κ. Δημητριάδη….
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου