Συμβούλια Ουσίας ή Βιτρίνας; Η Ώρα της Διεκδίκησης για τον Κορινό

Το τελευταίο διάστημα, το Korinosnews γίνεται ολοένα και συχνότερα δέκτης μηνυμάτων, ερωτημάτων και παραπόνων από αναγνώστες σχετικά με τη λειτουργία (ή μάλλον... την υπολειτουργία) των θεσμικών μας οργάνων. «Πότε συνεδριάζει το τοπικό συμβούλιο;», «Γιατί μαθαίνουμε τα πάντα κατόπιν εορτής;», «Γιατί δεν αναρτώνται επίσημες αποφάσεις;».

Η φωτογραφία είναι δημιουργία ΑΙ

Η αλήθεια είναι πως αυτό που βιώνουμε σε τοπικό επίπεδο, δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι μια γενικότερη «ασθένεια» που μαστίζει την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε όλη τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Στις συζητήσεις γύρω από την απραξία, υπάρχει μια μόνιμη και χιλιοειπωμένη δικαιολογία: "Δεν έχουμε αρμοδιότητες, δεν έχουμε ταμείο, το κράτος μάς έκοψε τα φτερά, οπότε παρακαλάμε τον κεντρικό Δήμο για να μας κάνει τα χατίρια". Ας δούμε όμως κατάματα την πραγματικότητα, αφήνοντας στην άκρη τα άλλοθι.

Καταρχάς, ας καταρρίψουμε τον μύθο του «εθελοντισμού» που συχνά ακούγεται στα καφενεία των χωριών. Μπορεί οι απλοί Τοπικοί Σύμβουλοι να μην αμείβονται, όμως βάσει νόμου, ο Πρόεδρος μιας Κοινότητας (άνω των 300 κατοίκων) λαμβάνει –και πολύ σωστά– μηνιαία «έξοδα παράστασης». Συνεπώς, πέρα από την αγάπη για τον τόπο, υπάρχει και ξεκάθαρη θεσμική και επαγγελματική υποχρέωση απέναντι στους δημότες.

Η «Πολιτική της Γλάστρας» και οι Αναμνηστικές Φωτογραφίες

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, είναι το πώς έχει αλλοιωθεί ο θεσμικός ρόλος των συμβουλίων. Αντί τα Τοπικά Συμβούλια στα μεγάλα κεφαλοχώρια να λειτουργούν ως το «θεσμικό αντίβαρο» του εκάστοτε κεντρικού Δήμου, ασκώντας πίεση και διεκδικώντας οργανωμένα, βλέπουμε συχνά να κυριαρχεί το φαινόμενο της «πολιτικής της φωτογραφίας». Είναι θλιβερό για μεγάλες κοινότητες χιλιάδων κατοίκων να βλέπουμε τους εκπροσώπους τους να θεωρούν "τεράστιο έργο" το ότι έκοψαν τα χόρτα, ότι μάζεψαν τα σκουπίδια εγκαίρως ή ότι έβαλαν λίγα λουλουδάκια σε έναν κυκλικό κόμβο.

Ακόμα πιο θλιβερό είναι να βλέπουμε χαμογελαστές φωτογραφίες με στελέχη του εκάστοτε Δήμου για αυτές τις παρεμβάσεις. Τα αυτονόητα δεν τα πανηγυρίζουμε. Τα απαιτούμε. Το να είναι καθαρό ένα χωριό δεν είναι "χάρη" του Δημάρχου προς τον Πρόεδρο για να βγάζουν αναμνηστικές φωτογραφίες στο Facebook. Είναι η στοιχειώδης ανταποδοτική υποχρέωση για τα δημοτικά τέλη που πληρώνουν οι κάτοικοι!

🚜 Το ζητούμενο: Μόνιμες λύσεις, όχι «μπαλώματα»

Πώς είναι δυνατόν περιοχές με το μέγεθος του Κορινού –με τεράστια αγροτική ζώνη και μια παραλία που το καλοκαίρι βουλιάζει από τουρίστες– να πρέπει να παρακαλάνε στα τηλέφωνα για έναν οδοκαθαριστή ή έναν ηλεκτρολόγο; Ο νόμος επιτρέπει στους κεντρικούς Δήμους να αποκεντρώσουν υπηρεσίες. Τα μεγάλα χωριά μας θα έπρεπε να απαιτούν τα δικά τους, μόνιμα κλιμάκια καθαριότητας και τεχνικής υπηρεσίας, στεγασμένα στα παλιά, άδεια δημαρχεία τους.

Από την επαιτεία, στη Διεκδίκηση

Σε περίπτωση που η ανταπόκριση από τα κεντρικά Δημαρχεία δεν είναι η αναμενόμενη, η λύση δεν είναι οι ανεπίσημες τηλεφωνικές συνεννοήσεις. Η λύση είναι τα Τοπικά Συμβούλια να συγκληθούν δημόσια, να πάρουν ομόφωνες και τεκμηριωμένες αποφάσεις, να τις αναρτήσουν στη «Διαύγεια» και να αναδείξουν θεσμικά τις όποιες ελλείψεις ή καθυστερήσεις. Ο ρόλος των τοπικών αρχόντων δεν είναι να λειτουργούν ως "γραφείο δημοσίων σχέσεων" της κεντρικής εξουσίας. Ο ρόλος τους είναι να γίνουν η «ασπίδα» και η φωνή της κοινωνίας.

Όσο συνεχίζουμε να ανταλλάσσουμε την αξιοπρέπεια της επαρχίας μας με φωτογραφίες δίπλα σε κομμένα χόρτα, τόσο η ουσιαστική ανάπτυξη θα παραμένει ένα άπιαστο όνειρο.

Σημείωση: Ο σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι σε καμία περίπτωση η άσκηση στείρας αντιπολίτευσης, ούτε υπάρχουν προσωπικές αντιπαραθέσεις με τα μέλη του Τοπικού Συμβουλίου ή τον Δήμο Κατερίνης. Προσεγγίζουμε το θέμα με καθαρή αντικειμενικότητα. Πρόθεσή μας είναι να λειτουργήσουμε υποστηρικτικά, βοηθώντας τα θεσμικά μας όργανα να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να διεκδικήσουν τα μέγιστα για την κωμόπολή μας.

✍️ Επιμέλεια: Σάββας Σεϊταρίδης