Σκέψεις που έχουν ανάγκη να ακουστούν!!!

του Σάββα Σεϊταρίδη

Παρασκευή βράδυ στον Κορινό, περίπου 22:00, λίγο πριν την βραδινή έξοδο και επιβάλλεται  η ανάγκη για εντομοαπωθητικό, δυστυχώς όμως διαπιστώνω πως έχει τελειώσει.

Δεν πειράζει σκέφτομαι, τώρα που ο Κορινός έχει 4 φαρμακεία, κάποιο από αυτά θα εφημερεύει και  θα προμηθευτώ το πολυπόθητο  εντομοαπωθητικό.

Παίρνω το αυτοκίνητο και μεταβαίνω στο κέντρο, όπου δυστυχώς διαπιστώνω ότι κανένα φαρμακείο δεν έχει αναμμένο τον πράσινο σταυρό που δηλώνει ότι είναι ανοιχτό.

Δεν πειράζει λέω στην γυναίκα μου, θα ζήσουμε και χωρίς το εντομοαπωθητικό και ξεκινήσαμε για την παραλία Κορινού, όπως αρχικά είχαμε κανονίσει.

Στην διαδρομή όμως συλλογίζομαι πως αν η ανάγκη που θα με οδηγούσε στο φαρμακείο ήταν κάποιο φάρμακο ζωτικής σημασίας για τα παιδιά μου ή την σύζυγο μου ή τους γονείς μου ή για μένα τον ίδιο, τότε δεν θα έλεγα με τόση ευκολία ‘’ δεν πειράζει’’.

Απ΄ την άλλη όμως σκέφτηκα ότι   στον Κορινό που μεγάλωσα και έζησα σχεδόν 20 χρόνια, ποτέ δεν  συνέβη σε μένα  ούτε και σε κάποιον άλλο κάτι δυσάρεστο εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν είχαμε εφημερεύων φαρμακείο.

Μήπως τελικά ήμασταν τυχεροί;

Μήπως τελικά δεν γίνεται εφαρμογή του ΠΔ 479/1981;